به گزارش نخست نیوز ، فائزه شاهنصوری

نداشتن فن بیان مناسب، باعث می‌شود ارتباط‌های مهم زندگی‌مان – با همسر، فرزند، دوست یا همکار – به تنش و سردی کشیده شود.

گاهی کسی فقط می‌خواهد بگوید «من خسته‌ام» اما چون شیوه‌ی بیانش مناسب نیست، شنونده احساس می‌کند که موردحمله قرارگرفته. یا نوجوانی می‌خواهد فقط به والدینش بگوید که نیاز به استقلال دارد، ولی چون کلماتش را بلد نیست، یا پرخاشگر می‌شود یا کاملا سکوت می‌کند. نتیجه این می‌شود: سوءتفاهم، دلخوری، فاصله.

فن بیان یعنی بلد باشیم چه چیزی را، کِی، چگونه و با چه لحنی بگوییم. بعضی‌ها فکر می‌کنند اگر سکوت کنند، جلوی دعوا را گرفته‌اند، اما درواقع فقط دردِ رابطه را به تأخیر انداخته‌اند. بعضی دیگر هم بدون اینکه فکر کنند چه می‌گویند، احساساتشان را خالی می‌کنند و نمی‌دانند هر جمله‌ی ناپخته، می‌تواند پلی را خراب کند.

نبود فن بیان، مخصوصا در زمان تعارض‌ها و موقعیت‌های حساس، رابطه را دچار فرسایش می‌کند. اگر ندانیم چطور به‌جای «اتهام»، از «احساس» حرف بزنیم، همیشه در نقش مهاجم ظاهر می‌شویم. اگر بلد نباشیم در زمان مناسب «نه» بگوییم، مرزهایمان آسیب می‌بیند. و اگر ندانیم چطور اعتراض کنیم، یا قربانی می‌شویم یا پرخاشگر.

داشتن فن بیان، یعنی مهارت ابراز محترمانه‌ی خود. یعنی نه خودمان را سانسور کنیم، نه دیگری را خرد. این مهارتی آموختنی‌ است، نه ذاتی. با تمرین، آگاهی و کمی شجاعت می‌توان یاد گرفت که چطور گفت‌وگو کنیم تا هم شنیده شویم، هم رابطه‌مان عمیق‌تر شود.

رابطه‌ای که در آن فن بیان نیست، مثل ماشینی‌ست که بنزین ندارد: می‌شود هلش داد، اما نمی‌شود با آن سفر کرد.