معترضان به نمازجمعه بروند

نخست نیوز :  اگرچه این آرامش هم نتوانست قفل نصب‌شده به اینترنت را باز کند، اما زبان برخی عناصر و چهره‌های شناخته‌شده در عرصه سیاست و فرهنگ را باز کرد.

اگر از سخنان سخیف برخی چهره‌های منتسب به یک جریان تندرو بگذریم که بیشتر شبیه شاخ‌وشانه کشیدن و فحاشی به معترضان است بگذریم و اجتماع گروه‌های مخالف جمهوری اسلامی در برلین راهم خیلی جدی نگیریم، به سخنان افرادی می‌رسیم که قرار است نقش راهنمایی مردم در عرصه فرهنگ و سیاست را بازی کنند،یعنی ائمه جمعه و جماعات.

طی هفته گذشته ائمه جمعه شهرهای مختلف کشور ،اشاره‌هایی به مساله اعتراضات و معترضان داشتند.

برخی آمارهایی از بازداشت‌شدگان دادند و گفتند که آن‌ها فرزند طلاق هستند یا کم‌سوادند و بی‌سواد یا فلان و بهمان عیب رادارند.

برخی دیگر هم به نقش خواص بی‌بصیرت اشاره کردند و گفتند که این‌ها هم از این آب گل‌آلود ،ماهی صید کردند.گفتند که باید شیر اینترنت را هنوز محکم‌تر بست تا مبادا دشمن از این راه به خانه‌های مردم هجوم بیاورد و چه و چه …

اما هیچ‌کدام از ائمه جماعات نگفتند که حرف مردم چه بوده که کار به اعتراض کشیده است.

آیا واقعا به گفته این جماعت، مردم درد سخت شدن دارند،یعنی به خاطر این اعتراضات شکل گرفت که حکومت اجازه نمی‌دهد مردم،لخت در خیابان بچرخند، یا واقعا دانشجویان مشکل استخر مختلط دارند که لب به اعتراض گشودند؟

هر انسان عاقل و فهیم می‌داند که مردم از اقتصاد نابسامان کشور ناشی می‌شود.

این مشکلات اقتصادی است که زمینه‌ساز بسیاری از آفت‌ها و آسیب‌های اجتماعی شده است. افزایش دزدی ، کلاهبرداری ،زباله گردی ،کارتن‌خوابی و … نتیجه همین فقرهایی است که به مردم کشور تحمیل‌شده است.

این در حالی است که این مشکلات فقط برای مردم است،مدیران و مسوولان حکومتی ،نه‌تنها از این مشکلات مبرا هستند بلکه هرروز خبری از اختلاس ،حقوق‌های نجومی ، املاک هزاران میلیاردی و حضور و اعزام فرزندان آن‌ها در خارج از کشور مخابره می‌شود و مردم را دچار دوگانگی فرهنگی می‌کند، که چطور می‌شود غرب با تمام مظاهرش برای مردم ایران جهنم تصویر می‌شود، در حالی که برای فرزندان مسوولان حکم بهشت برین را دارد.

این‌ها همه البته مربوط به امروز و دیروز نیست، سال‌هاست این دمل چرکی در تن جمهوری اسلامی خانه کرده، اما تا دولت قبل حاکم بود،ائمه جمعه باقدرت صدای مردم را فریاد می‌زند،برخی حتی این صدا را در بلندگو چنان فریاد می‌زدند که چند برابر هم می‌شد.مردم هم احساس می‌کردند جایی هست که صدای آن‌ها را بشنود و به گوش مسوولان برساند.

اما از زمان روی کار آمدن دولت رئیسی،انگار به ناگهان مشکلات مردم حل شد،دیگر نه‌حرفی از گرانی‌های افسارگسیخته بود، نه سخنی از مشکلات اجتماعی .

ائمه جمعه که زمانی مدام دردها و مشکلات مردم را حتی چند برابر بر سر مسوولان می‌کوبیدند،اکنون مردم را توصیه به صبر می‌کردند، حدیث و روایت می‌آوردند و شعب ابی‌طالب را ترسیم می‌کردند فقر و فساد را که زمانی ناشی از بی‌عرضگی مسوولان می‌دانستند، اکنون و در چرخشی 180 درجه‌ای حاصل گناه و انحراف مردم عنوان کردند.

و همه این‌ها باعث شد تا مردم احساس کنند دیگر حرفشان خریداری ندارد،صدایشان در گلو خفه‌شده و حتی ائمه جمعه هم طرف دولت ایستاد،و مردم را در سوی مقابل ،بیخ دیوار قرارداده اند.بماند که همین دیدگاه در مسایل فرهنگی هم نمود پیدا کرد و دولت به پشتیبانی و تحریک برخی ،حلقه را بر مردم گیرافتاده کنار دیوار تنگ‌تر و تنگ‌تر کرد و علاوه برگشت ارشاد،دوربین مخفی و جریمه در خیابان و … را بر آن‌ها تحمیل کرده تا بالاخره کار به عصیان و اعتراض خیابانی کشید. و اما حالا باز دوباره این چرخه در حال تکرار است،اکنون‌که احساس می‌کند بر معترضان غلبه کرده و مسلط شده‌اند،زبان به تمسخر و تحقیر گشوده‌اند، غافل از اینکه اگر بازهم صدای مردم شنیده نشود،دور تکرار می‌شود.پس چه‌بهتر که ائمه جمعه فارغ از وابستگی‌های خانوادگی و باندی و جناحی ،زبان اعتراض به‌حق مردم شوند تا آن‌ها هم نماز جمعه را ماوا وپناهگاه خود بدانند و به‌جای تجمع در خیابان که احتمال سواستفاده از آن وجود دارد،در نماز جمعه حاضر شوند و مطالبات خود را همراه با امام‌جمعه فریاد بزنند.

چنین نظامی نه‌تنها به سمت اضمحلال حرکت نمی‌کند،که هرروز قوی‌تر و بالنده‌تر به‌سوی پیشرفت سیر می‌کند و مردم آن‌هم از ثروتی که خدا برایشان مقدر کرده ،اندکی بهره‌مند خواهند شد.