مرجفون
نخست نیوز : عده‌ای منتظر هستند کوچک‌ترین رخداد نامطلوب را مشاهده کنند تا باسیل هشتک‌ها، استوری ها، پست‌ها، کامنت ها، توئیت ها و خلاصه هر چه به دستشان می‌رسد کام خود و همه دنبال کننده‌هایشان را تلخ نمایند. علاوه بر این در هر محفل و محیطی قرار می‌گیرند درباره آن امر صحبت کرده و این تلخی و ناامیدی را به دیگران نیز انتقال دهند تا به‌گونه‌ای دلشان آرام بگیرد. عده‌ای دیگر شورش را درآورده‌اند و از هر رسانه بیگانه‌ای بدتر و گسترده‌تر به دنبال القای اراجیف هستند و در دل مردم تردید، ترس، یأس ایجاد می‌کنند و تلاش بی‌وقفه‌ای برای ایجاد حس بدبختی در مردم‌دارند. البته قاعدتا منظور من این نیست در زندگی، کشور و جامعه ما همه‌چیز گل‌وبلبل است و سرجای خود قرار دارد و اوضاع به سامان و وفق مراد است بلکه می‌خواهم بگویم از این‌همه سیاه نمایی و ایجاد حس نامطلوب در مردم چه چیزی عاید کشور می‌شود. اگر منظور آگاهی بخشی باشد که همه آحاد جامعه کمابیش از مشکلات خبردارند و با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند پس این‌گونه رفتارها یک نوع بیماری روانی است که فرد می‌خواهد از این طریق یا برای دردهای خود همدرد، همدل و یا شریک پیدا نماید و یا به‌گونه‌ای شاید برای خودش از این کار آرامشی تصور می‌نماید. مرجفون به کسانی می‌گویند که با ارجاف و نشر شایعه و خبر‌های بد و نگران‌کننده در جامعه، محیط زندگی و در میان مردم، دلهره و اضطراب ایجاد می‌کنند و بیشتر جنبه خاصی از این معنا یعنی نوعی ایجاد بی‌نظمی، اغتشاش و تشنج‌آفرینی و یا حتی کمک عامدانه به دشمنان خارجی به ذهن تبادر می‌کند و در این تطبیق، جامعه هدف این دسته از مرجفون، عموم جامعه است و با این نگاه، گروهی که مصداق این تعبیر قرآنی هستند عبارت‌اند از: اضطراب آفرینان، اغتشاش‌گران و شایعه‌سازان؛ که نتیجه تلاش آن‌ها به شکل مستقیم سبب جدا شدن مردم از نظام اسلامی و بدون پشتیبان شدن حکومت می‌گردد. کشور ما در زمینه‌های مختلف فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی مشکلات فراوانی دارد. سو مدیریت، تحریم‌های ناجوانمردانه، کرونا، فساد اداری و مالی، روحیه تشریفاتی و تجمل‌گرایی تنها بخشی از عوامل بروز این مشکلات است اما هیچ‌یک دلیل نمی‌شود که به خودمان اجازه دهیم حال مردم را خراب کنیم و به‌گونه‌ای آب به آسیاب دشمن بریزیم. مطالبه گری و نقد منصفانه و در چارچوب اخلاق و خرد امری طبیعی و مناسب است که می‌تواند سبب رشد و بالندگی جامعه شود اما سو نیت عده‌ای از بیماردلان که تنها قصد به رخ کشیدن سیاهی‌ها و کاستی‌های جامعه و بزرگ‌نمایی آن در ذهن مردم رادارند به‌هیچ‌وجه پذیرفته‌شده نیست. باید مراقب باشیم ما خود جزیی از این چرخه نباشیم و هر آنچه به دستمان می‌رسد را برای دیگران ارسال نکنیم و یا در معرض دید عموم قرار ندهیم. اگر امیدبخشی و القای حس مثبت در جامعه و تقویت نقاط مثبت در کنار انتقاد منصفانه و آگاهانه قرار بگیرد قطعاً اثرات بسیار مطلوب‌تری برای جامعه و پیشرفت آن در پی خواهد داشت. به یاد داشته باشیم این کشور متعلق به همه مردم است که باید هر یک سهم خود را در رشد و بالندگی کشور بپردازند.
دیدگاهتان را بنویسید
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.