آغازی پس از یک پایان

نخست نیوز –  رضا رحمانی- در فوتبال اما چهل سالگی تنها یک چالش نیست بلکه یک پایان است. پایانی بی بازگشت. چه بازیکنان بزرگی که اصلا به این عدد نرسیده کفش های خود را آویخته اند: ادن هازارد، تونی کروس، کانتونا …
اما وقتی انگیزه، پشتکار و نظم مثال زدنی را در برنامه زندگی خود قرار بدهی دیگر درحد  یک عدد باقی می ماند – این را میلای کامرونی با گلی که در جام جهانی ۹۴ با داشتن ۴۲ سال به روسیه زد به ما گوشزد کرد و فراتر از آن بوفون افسانه ی که هروقت درون دروازه بود خیال همه را راحت می کرد. بازیکن، مربی و تماشاگران، خیالی که بابت کسب ۵۰۰ کلین شیت تا سن ۴۵ سالگی همیشه راحت است ولی آنچه مانند یک الماس بر رکاب انگشتر فوتبال می درخشد تصویر شادی پس از به ثمر رساندن گل در جام جهانی است آن هم پس از ۴۰ سالگی. تصویری که نماد تلاش دیسیپلین و اراده کودکی را نشان می داد که چهل و یک سال قبل در مادیرای پرتغال دیده به جهان گشود.
محبوبیت ستاره چهل و یک ساله تنها در مستطیل سبز نیست و میدان داری او در ارتباط با دیگران؛ و حتی احترام به حریفی که در مقابلش زانو زده باعث شده که در قلب هواداران فوتبال جای خاص خود را داشته باشد.
شاید پاسخ سرشار از ادب و متانت اوبه سوال خبرنگار اسپانیایی مثالی تمام عیار از کرنش یک برنده برای بازنده باشد آنجا که در جام ملتهای اروپا و در کنفرانس خبری بعد از بازی با اسپانیا گفت مربی شما یک مربی استثنایی است. یامال تعویض شد من هم تعویض شدم بگذارید این پسر در آرامش بزرگ بشود!
و او هنوز میدرخشد او امید یک کشور است
آری این رونالدوست پس از چهل سالگی.
او آغازیست برای یک پایان