آزمون تازه فوتبال تهران ، از تئوری تا واقعیت میدانی

 به گزارش نخست نیوز، مهرشاد عنبری

بی‌توجهی به این وضعیت، به‌منزله‌ی عبور از سیاست‌های مدبرانه‌ی دوره‌ی پیشین هیأت فوتبال تهران و نادیده گرفتن میراث تفکرات  دکتر شیرازی است.

در میدان عمل، نشانه‌های آشکار نابسامانی دیده می‌شود،
پولکی شدن باشگاه‌ها و وابستگی مالی به خانواده ها ، تمرین در ساعات غیراستاندارد، جذب مربیان کم‌تجربه صرفاً برای کاهش هزینه و نتیجه گرایی نه آموزش، نابرابری قضاوت‌ها در مسابقات حساس، و حتی نشانه‌هایی از تبانی و بی‌انضباطی در برخی دیدارها.
رفتارهای غیراخلاقی برخی مربیان نسبت به داوران، و فریادهای آزاردهنده‌ی عوامل اجیرشده از سکوها علیه داوران و بازیکنان، گویای  تضعیف فرهنگ ورزشی در رده‌هایی است که باید پایگاه اخلاق و آموزش باشند.

این همه، تصویری است از ساختاری که تفاوتی جدی با گذشته ندارد ،تنها شکل ظاهری تغییر کرده، اما محتوا همان است. با این وجود، نیم‌فصل نخست رقابت‌های امسال با تیوری جدید مدیریتی آغاز شده ،طرحی که اگر با نظارت حرفه‌ای و ارزیابی کارشناسانه دنبال شود، می‌تواند به الگویی پایدار برای آینده فوتبال پایه بدل شود. اما اگر در دام آزمون و خطا گرفتار آید، سرنوشتی جز فراموشی در انتظارش نخواهد بود،

با دیپلماسی مدیریتی کنونی، نمی‌توان انتظار یک رنسانس فوتبالی فوری داشت، اما می‌توان امیدوار بود که اصلاحات تدریجی و هدفمند در سطوح تصمیم‌سازی آغاز شود. مدیران امروز ابزار تغییرند، نه صاحبان تغییر ،و زمانی می‌توانند تأثیرگذار باشند که نگاهشان از نتیجه‌گرایی کوتاه‌مدت، به ساختارسازی بلندمدت تغییر کند.

واقعیت آن است که نگاه‌ها از مسیر اصلی منحرف شده و خروج از این وضعیت، در چارچوب هرم سنگین فدراسیون و هیأت فوتبال، دشوار اما ممکن است. اصلاح باید از قاعده‌ی این هرم آغاز شود  جایی که تصمیم‌ها معنا پیدا می‌کنند. تنها در این صورت است که می‌توان به بازسازی اعتماد عمومی و نوسازی اخلاقی و ساختاری فوتبال پایه امید داشت.
واقعیت این است که فوتبال پایه از مسیر اصلی خود دور شده و در پیچ‌وخم تصمیم‌های سلیقه‌ای گرفتار مانده است. با ساختار سنگین و کند فدراسیون و هیأت فوتبال، تغییر آسان نیست، اما اگر اراده‌ای جدی برای اصلاح وجود داشته باشد، می‌توان از همین امروز آغاز کرد. تحول واقعی باید از پایین‌ترین سطوح شروع شود، جایی که تصمیم‌های کوچک، سرنوشت بزرگ می‌سازند. وقتی شفافیت، انصاف و برنامه‌ریزی جایگزین روابط و سلیقه شود، اعتماد از دست‌رفته بازمی‌گردد. فوتبال پایه زمانی جان می‌گیرد که اخلاق، آموزش و عدالت دوباره به ستون‌های اصلی آن تبدیل شوند. تنها در این صورت می‌توان به آینده‌ای روشن برای فوتبال ایران امیدوار بود.