نام یاسر یزدانی با شعر و ترانه پیوند خورده است؛ مسیری که انتشار نخستین مجموعه او در سال ۱۳۸۴، «دیگه نه من، نه تو»، یکی از نقاط ثبت‌شده آن به شمار می‌رود. فعالیت ادبی او در سال‌های بعد به قالب و شیوه‌ای مشخص محدود نماند و شعر سپید، شعر کلاسیک و ترانه، سه بخش مهم از کارنامه ادبی او را شکل دادند.
آغاز یک مسیر
یزدانی نوشتن را از سال‌های نوجوانی آغاز کرد و در ادامه، شعر و ترانه را به‌صورت جدی‌تر دنبال کرد. انتشار «دیگه نه من، نه تو» در سال ۱۳۸۴، نخستین مجموعه منتشرشده او بود؛ کتابی که اطلاعات کتاب‌شناختی آن در سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران نیز ثبت شده است.
پس از آن، «بنویس بانو» و «چند خطی‌ها» نیز در ادامه این مسیر منتشر شدند. این آثار، بخش مکتوبی از فعالیت ادبی یزدانی را تشکیل می‌دهند و در کنار فعالیت‌های او در حوزه ترانه قرار می‌گیرند.
سه مسیر در یک کارنامه
آنچه در کارنامه یزدانی دیده می‌شود، محدود شدن به یک قالب ادبی نیست. ترانه، شعر سپید و شعر کلاسیک، هرکدام امکانات متفاوتی برای بیان در اختیار او گذاشته‌اند.
در شعر سپید، آزادی بیشتر در ساختمان شعر و امکان شکل دادن به روایت و تصویر، زمینه‌ای برای تجربه‌های متفاوت فراهم کرده است. در شعر کلاسیک، وزن، قافیه و موسیقی درونی شعر اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند و همین تفاوت، فضای دیگری برای کار شاعرانه به وجود می‌آورد.
ترانه نیز برای یزدانی مسیر جداگانه‌ای دارد؛ متنی که از ابتدا با موسیقی و مخاطب شنیداری در ارتباط است و علاوه بر معنا، ریتم و قابلیت اجرا در آن اهمیت پیدا می‌کند.
ترانه و موسیقی
بخش قابل توجهی از فعالیت یزدانی به ترانه اختصاص داشته است. در گفت‌وگوهای منتشرشده درباره فعالیت او، ترانه به‌عنوان یکی از جدی‌ترین بخش‌های کارنامه‌اش مطرح شده و ارتباط آن با زبان محاوره، احساس و موسیقی مورد توجه قرار گرفته است.
در این حوزه، متن باید در کنار معنا، قابلیت شنیده شدن نیز داشته باشد. انتخاب واژگان، طول سطرها، تکرارها و ضرباهنگ جمله‌ها می‌توانند بر نتیجه نهایی اثر تأثیر بگذارند. تجربه یزدانی در ترانه‌سرایی نیز در همین نقطه با تجربه او در شعر پیوند پیدا می‌کند؛ جایی که موسیقی کلام بخشی از ساختار اثر می‌شود.
شعر سپید؛ روایت و تصویر
در بخش دیگری از آثار یزدانی، شعر سپید امکان بیشتری برای روایت و ساختن موقعیت فراهم می‌کند. در این شیوه، شعر الزاماً بر پایه وزن و قافیه پیش نمی‌رود و تصویر، مکث، فضای روایت و ارتباط میان سطرها نقش بیشتری پیدا می‌کنند.
بخشی از نوشته‌ها و بررسی‌های منتشرشده درباره آثار او نیز به همین ویژگی‌ها توجه داشته‌اند؛ از جمله تصویرسازی، روایت و تلاش برای نزدیک کردن زبان شعر به موقعیت‌های قابل لمس انسانی.
شعر کلاسیک؛ موسیقی و ساختار
در کنار شعر سپید، تجربه در قالب‌های کلاسیک نیز بخش دیگری از فعالیت ادبی یزدانی است. در اینجا ساختار، وزن، قافیه و موسیقی کلام اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند.
تفاوت میان این قالب‌ها برای یک شاعر، تنها تفاوت در شکل ظاهری شعر نیست؛ هر قالب مجموعه‌ای از امکانات و محدودیت‌های خودش را دارد و شاعر ناچار است زبان و ساختمان شعر را متناسب با آن تنظیم کند.
همین رفت‌وآمد میان قالب‌های مختلف، یکی از وجوه قابل توجه کارنامه یزدانی است؛ از متنی که برای شنیده شدن و همراهی با موسیقی نوشته می‌شود تا شعری که بر صفحه و ساختار ادبی خود تکیه دارد.
از کتاب تا رسانه‌های امروز
فعالیت ادبی یزدانی تنها به انتشار مجموعه‌های شعر و ترانه محدود نمانده است. در سال‌های اخیر، رسانه‌های مختلف نیز در قالب گفت‌وگو، معرفی و بررسی ادبی به فعالیت‌ها و آثار او پرداخته‌اند.
این پوشش‌ها، بخش‌هایی متفاوت از مسیر کاری او را مورد توجه قرار داده‌اند؛ از سابقه انتشار کتاب و فعالیت در ترانه تا ویژگی‌های زبانی، تصویری و روایی آثار.
در نتیجه، کارنامه او را نمی‌توان تنها بر اساس یک کتاب یا یک قالب شعری بررسی کرد. مجموعه آثار و فعالیت‌های منتشرشده، مسیری را نشان می‌دهند که در آن شعر و ترانه در کنار یکدیگر ادامه پیدا کرده‌اند.
تداوم یک مسیر
دو دهه پس از انتشار نخستین مجموعه، شعر و ترانه همچنان محور فعالیت ادبی یاسر یزدانی هستند. شعر سپید، شعر کلاسیک و ترانه، اگرچه از نظر ساختار و شیوه بیان تفاوت دارند، در کارنامه او در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند.
مسیر او از یک کتاب آغاز شد، اما به یک قالب محدود نماند؛ و همین گستردگی، امکان بررسی کارنامه‌اش را از چند زاویه فراهم می‌کند: شعر به‌عنوان متن، ترانه به‌عنوان متنی برای موسیقی و شعر به‌عنوان روایتی که می‌تواند میان تصویر، زبان و تجربه انسانی حرکت کند.