به گزارش نخست نیوز،

غلامرضا بنی اسدی

همه فرزندان وطن را در کوشش برای آبادانی ایران، موفق و سرفراز می‌خواهیم. به همین خاطر است که نمی‌پسندیم پنجه در چهره هم کشیدنشان را. دل خور می‌شویم وقتی برای هم اسباب دلگیری فراهم می‌کنند. از این‌که – با هزار تاسف- می‌بینیم انتقام، جای انتقاد را چنان اشغال کرده است که نقد، به نسیه هم ممکن نیست! این‌که در یک تریبون رسمی، یک مقام رسمی، در زمان رسمیِ خدمت، که برایش از ملت حقوق می‌گیرد، به‌جای دست‌گیری، برای مچ‌گیری تلاش می‌کند. این‌که زبان به بدگویی و بدخواهی می‌گشاید، مشخص می‌شود بخش نقادی ذهن او به اشغال انتقام در آمده است. نقد را آدابی است و ادبی که فاصله آن را از تخریب هزار فرسنگ دورتر بنا می‌کند. انتقام است که سنگ در پنجره می‌زند و برای تخریبِ آن‌که رقیب می‌پندارد، حتی حاضر به انتحار هم می‌شود. انتحار که فقط با انفجار بمب اتفاق نمی‌افتد. این انفجارهای اتمی اخلاق از هرگونه کنشی خطرناک‌تر است. من نمی‌پسندم رفتاری چنین را. به‌عنوان فردی از ملت ایران، می‌خواهم که انتقاد جای انتقام را بگیرد. می‌خواهم که سازندگی خویش را جایگزین ظرفیت تخریبی انتقام نماید. از رفتار و گفتار ناپسند، دست‌بردارند و به خواست جامعه رفتار تنظیم کنند. آنچه جامعه فرهیخته می پسندد، رفتار به فرهیختگی است و گفتار به ادب اسلامی و نجابت ایرانی. این هم خود معیاری است که مردم عیار افراد را با آن می‌سنجند. حکایت داوری مردم با اکانت های فضای مجازی متفاوت است. مردم، یکان به یکان، شناسنامه‌دارند، هویت دارند، حرف دارند. خیلی فرق می‌کند با اکانت هایی که شاید پشت هر چندتای آن‌یک نفر باشد با چندین اسم. تازه این‌ها را می‌شود به پروژه بگیر تبدیل کرد. باری، برخلافِ پلتفرم های مجازی که هرکس بدتر بگوید، بیشتر دیده می‌شود، در عالم حقیقت بدگویان و ناشایسته رفتاران، چنان از بلندای نگاه مردم می‌افتند که صدای شکستن استخوان هویتشان دنیا را برمی‌دارد. امیدواریم این واقعیت را همگان درک کنند که زمان رفتارهای سمی و تخریبی گذشته است.