به گزارش نخست نیوز ، سعید کوشافر
برخی مدیران هم ابتکار به خرج داده و مراسمی به نام خبرنگار ترتیب داده و ناهار و شامی و احتمالا کارت هدیه‌ای و اظهار همکاری و همراهی .
البته این ابراز و اظهار لطف‌ها فقط تا پایان روز خبرنگار و گاه تا پایان مراسم تداوم دارد و از هفته بعد ،آش همان آش است و کاسه همان کاسه .
البته به نظر می‌رسد در شرایط فعلی کشور خیلی هم نباید از مدیران دستگاه‌های دولتی ، خصوصی و عمومی ایراد گرفت چراکه واقعیت وضعیت خبرنگاران و رسانه کشور همین است .
این روزها دیگر نه رسانه‌های ما رسانه هستند و نه خبرنگاران ما خبرنگار . در نشست های خبری اصل بر توزیع کارت هدیه است و گروهی که هنوز اصول اولیه خبرنگاری را نمی‌دانند در صف اول قرار دارند . در مقابل اگر واقعا رسالت خبرنگاری داشته باشی نه‌تنها در نشست های خبری که هیچ نهاد دیگر جایی نداری ، بماند که نهایت تلاش برای از میدان به در کردن خبرنگاران واقعی اعمال می‌شود . مشکل هم از خبرنگار و خبرنگاری نیست . رسانه‌ها توانایی مالی خود را از دست دادند و مجبورند برای کسب درآمد جلوی هر مدیر و مسوولی گردن‌کج کنند . برخی هم برای امرارمعاش و ادامه حیات مقابل جریانات سیاسی و اقتصادی تعظیم می‌کنند ، بنابراین از خبرنگاران چنین رسانه‌هایی هم نباید توقع داشت که در مقابل رسالت خبرنگاری احساس مسوولیت کنند .
انگشت‌شمار خبرنگار باقیمانده در عرصه رسانه کشور هم یا گرفتار دادگاه و اخطارهای دادگستری و نهادهای امنیتی هستند ، یا توسط ادارات ارشاد سرگردان مجوزهای لازم برای کار خبری .
فی‌الواقع در روز خبرنگار به همه‌چیز پرداخته می‌شود جز رسالت واقعی خبرنگاران ، هیچ‌کس نمی‌گوید چرا مسوولان با خبرنگاران شفاف نیستند ، هیچ‌کس از عدم پاسخگویی مقامات نمی‌نالد و کسی درباره تهیه گزارش‌های تحقیقی از مشکلات جامعه حرفی نمی‌زند . عمده خبرنگاران دنباله چسبیدن به این فرد و مسوول هستند تا از کنار دریافت پروژه ،چند میلیون به جیب بزنند و به نام خبرنگار برای خود نانی دست و پا نمایند. داستان خبرنگاری این روزها غمناک‌تر از آن است که بخواهم در چند جمله خلاصه کنم ، بماند برای فرصتی که شاید وضع فرهنگی کشور گوشی برای شنیدن واقعیت داشته باشد.