“نخست” فرزند وطن، سربازِ ایران!

به گزارش نخست نیوز،

غلامرضا بنی اسدی

این یعنی برای ماندن باید از جنس کلمه شد. کلمه طیبه. سپر دفاعی امروز در برابر انواع شر و شرارت بازهم کلمه است. با کلمه می‌شود خصم را یقه گرفت. می‌شود تجاوز را و متجاوز را شکست. می‌شود جهان را بیدار کرد و به آنان گفت جنایتکارن، در زمینی که باید بذر بکارند تا زندگی بروید، بمب می‌بارند تا گیاه مرگ برداشت کنند. امروز آنچه در کشور مظلوم اما قهرمان ما می‌گذرد، تقابل کلمه با بمب است وزندگی با مرگ. مایی که هرگز آغازکننده جنگ نبودیم، در انتخابی ناگزیر باید به‌موازات کلمات، سلاح هم برداریم. قطعا چنین خواهیم کرد. هم‌قلم را در دست خواهیم فشرد و هم سلاح را. نخست، هفته‌نامه نخست، از این به بعد و در جشنِ … سالگی خود این ماموریت را برای خویش تعریف می‌کند که در خط مقدم روشنگری باشد. ما خوب می‌دانیم که این جنگ بیش و حتی پیش از آن‌که نظامی باشد، ادراکی است. بیش از این‌که به زمین توجه داشته باشد به ضمیر و ذهن مردمان کار دارد. ما این را خوب می‌دانیم. میدان جنگ را به قهرمانان وطن در نیروهای مسلح می‌سپاریم و با همه وجود حمایتشان می‌کنیم اما در عرصه جنگ رسانه‌ها و روایت‌ها و مفاهیم، ما هر قلم در جایگاه یک فرمانده ایفای نقش می‌کنیم. با بی‌نهایت از کلمات در 32 لشکر رویین تن حروف، سازمان می‌سازیم و سازمانشان را مختل می‌کنیم. نخست، نخستین نشریه خود را در فضای تازه با تجدد پیمان برای ایران آغاز می‌کند. راه را با تلاشی افزون‌تر و کوشندگی نوتر و همتی راهگشاتر ادامه خواهد داد. نخست، فرزند وطن است و سرباز ایران خواهد ماند. سرباز هم ایستاده می‌ماند حتی در باران مرگ. جنگ است و با ادبیات رزم باید سخن کرد. این ادبیات سربازی است.