نخست نیوز : وی در ادامه گفته در این شهر روزانه 94 نزاع دسته‌جمعی صورت می‌گیرد که در کشور رتبه چهارم راداریم!
شاید در نگاه اول این‌ها حرف‌های یک خبر ساده باشند از یک مقام مسوول انتظامی که آمار و ارقام فعالیت خود را بیان کرده است.
اما آیا تمام مساله همین است؟ خیر، این آمار و ارقام حکایت غم‌انگیزی از وضعیت امروز جامعه را بیان می‌کند، ماجرا وقتی تاسف بار تر می‌شود که این آمار از پایتخت معنوی کشور مخابره می‌شود .
در کشوری که پایتخت معنوی‌اش رتبه اول را در جرم و جنایت دارد ، باید از مسوولان این شهر پرسید ، پس شما چکار می‌کنید؟
برای شهر مشهد همواره از پسوند مقدس استفاده می‌شود، مردم مشهد را به قول یک مقام عالی‌رتبه مذهبی ، شهروند نمی‌نامند بلکه به این‌ها مجاور می‌گویند، یعنی شهروندان این شهر را با همسایگی امام رضا (ع) در تمام ایران می‌شناسند.
ضرب‌المثل (کمال هم‌نشین ) را حتما شنیده‌اید که چطور وقتی گل با گلی هم‌نشین می‌شود از بوی خوش و سایر مواهب آن بهره‌مند‌می شوند.
حال چگونه است که مجاوران امام رضا (ع) از خصلت‌های نیکوی امام مهربانی‌ها بی‌بهره مانده‌اند ؟
آستان قدس رضوی به‌عنوان بزرگ‌ترین نهاد مذهبی کشور سالانه میلیاردها تومان صرف ترویج فرهنگ رضوی می‌کند ، مجاوران امام هشتم هم باید سهم بزرگی در فعالیت‌های فرهنگی این نهاد داشته باشند، پس تاثیر این فعالیت‌ها در جامعه چه شده است ؟ قرار باشد صرفا بودجه‌ها به اسم فرهنگ‌سازی حرف شود و توجهی به برونداد و تاثیر گذاری آن نداشته باشیم ، صرفا پولی خرج می‌شود ، مجریان برگزارکنندگان سود می‌برند و مجاوران هیچ بهره‌ای از آن نخواهند برد.علاوه بر تشکیلات عریض و طویل آستان قدس برای ترویج فرهنگ رضوی ، چندین دستگاه ، سازمان و نهاد فرهنگی دیگر مانند اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی ، سازمان تبلیغات ، اوقاف ، سازمان فرهنگی اجتماعی شهرداری ، کمیسیون فرهنگی شورای شهر و ده‌ها نهاد دیگر و معاونت فرهنگی در مشهد وجود دارد، همه این‌ها هم هرساله بودجه‌های کلانی می‌گیرند که حرف فرهنگ‌سازی نمایند. اما حاصل کار آن‌ها رتبه اول مشهد بر جرم و جنایت است. تنها نتیجه منطقی که گرفته می‌شود این است که مجریان کار بلد نیستند ، فعالیت آن‌ها تاثیر گذار نیست و مردم مخاطب کار فرهنگی آن‌ها قرار ندارند.
شاید هم چون کار و سخت آن‌ها از دل برنمی‌آید ، بر دل مردم نمی‌نشیند.
برخی هم معتقدند که کار فرهنگی در مشهد برای گروهی دکان کسب درآمد شده ، وگرنه تا زمانی که اقتصاد و معیشت مردم بهبود نیابد خیلی نباید به تأثیرگذاری کار فرهنگی امید بست .