به گزارش نخست نیوز، محمدباقر عطاریانی – مراکزی که باهدف خدمت و کمک‌رسانی به محرومان و فقرا در حوزه‌های مختلف اعم از دارو و درمان ، مسکن ، معیشت ، لوازم منزل و … مشغول فعالیتند .
این مراکز امروزه در قالب ان جی او یا سازمان‌ها و موسسات مردم‌نهاد فعالیت می‌کنند و منشا خدمات ارزنده‌ای هستند. خوشبختانه بسیاری از این مراکز به‌صورت تخصصی و خاص یک خدمت فعالند و نشان می‌دهد که امور محوله و خدمات در چنین مراکزی هدفمند و از سوی دیگر کاملا اصولی و مبنایی انجام می‌شود.
اما در این میان باید اذعان کرد که پشتوانه و منبع تغذیه مالی چنین مراکزی فقط مردم و خیرین هستند و از طرف دولت نیز چندان حمایت مالی نمی‌شوند. نکته اساسی در این ماجرا بحث تهیه بسته‌های معیشتی، لوازم مختلف و مایحتاج محرومان و درمان و … این عزیزان است که در برابر تورم و رشد فزاینده قیمت‌ها کار و شرایط را روزبه‌روز سخت‌تر می‌کند.حقیر با چند موسسه خیریه در ارتباط است و وقتی پای درد دل مدیران این موسسات می‌نشینیم به‌جز آه‌وافسوس هیچ‌چیزی عاید نمی‌شود. تهیه هر نوع کالا و تامین هزینه هر نوع خدمات برای این مراکز سخت و دشوار است ضمن اینکه کمک‌های مردمی و حتی کمک‌های افراد متمول نیز سیر نزولی یافته و روزبه‌روز اوضاع نامناسب‌تر می‌شود.
مسوولان و مدیران امر که از حال‌وروز این مراکز و مخارج بالا خبردارند ، چرا به‌اندازه لازم کمک و حمایت نمی‌کنند؟ اگر روزی همین موسسات و خیرین آن‌ها، کار کمک‌رسانی و خدماتی خود را رها کنند ، چه اتفاقی روی خواهد داد؟ آیا به آثار و تبعات آن فکر کرده‌اید؟ اگر یک مرکز نگهداری از کودکان بی‌سرپرست از ادامه فعالیت خوداری کند چه خواهد شد؟ اگر یک مرکز کمک‌رسانی به بیماران دیابتی یا سرطانی از ادامه خدمات ، درمانده شود تکلیف چیست؟ این موسسات و مراکز را در قالب مصوبات قانون و بودجه و اعتبارات و … باید کمک و حمایت کرد چراکه میزان کمک‌های مردمی و حمایت خیرین رو به کاهش است و ادامه کار با این شرایط گرانی و تورم انصاف سخت و تا حدودی ناشدنی است.