تالکت پارسنز و جامعه‌شناسی سیاست
نخست نیوز – ✍: مهرشاد عنبری
طبیعی است که هر آنچه در فضای مجازی منتشر می‌شود، الزاماً خبر قطعی نیست اما وقتی یک رقم مشخص بارها تکرار می‌شود، سکوت مرجع رسمی نه‌تنها ابهام را از بین نمی‌برد، بلکه می‌تواند به آن دامن بزند. اگر رقم ۹۰ میلیارد تومان نادرست است، تکذیب رسمی می‌تواند به این شایعه پایان دهد و اگر چنین رقمی واقعیت دارد، افکار عمومی حق دارد درباره مبنای قرارداد، منابع تأمین اعتبار و ضرورت چنین هزینه‌ای توضیح بخواهد.موضوع زمانی حساس‌تر می‌شود که این رقم در کنار اظهارات پیشین سرمربی تیم ملی درباره تفاوت دستمزد مربیان داخلی و خارجی و تعبیر ایثار قرار گیرد.
اگر رقم ادعایی صحت داشته باشد، این پرسش منطقی مطرح است که مرز میان مطالبه حرفه‌ای، ارزش‌گذاری یک مربی و هزینه‌کرد از منابع فوتبال ملی کجاست؟این بحث به معنای نفی جایگاه یا توانایی سرمربی تیم ملی نیست، مسئله، تناسب هزینه با دستاورد و اولویت‌های فوتبال ایران است. آیا در شرایطی که بخشی از زیرساخت‌های فوتبال نیازمند بازسازی است و باشگاه‌ها برای کشف و پرورش استعدادها با محدودیت منابع روبرو هستند ، چنین هزینه‌ای بهترین اولویت ممکن است؟
از سوی دیگر، اگر قرار باشد تیم ملی پس از عملکرد نه‌چندان مطلوب در جام جهانی، با حفظ بخشی از بازیکنان و کادر فنی و با تغییرات محدود وارد جام ملت‌های ۲۰۲۷ شود، پرسش مهم‌تری پیش روی فدراسیون قرار می‌گیرد، اگر نتیجه نهایی با انتظارات فاصله داشته باشد مسئولیت تصمیم، هزینه قرارداد و تبعات آن بر عهده چه کسی خواهد بود؟مطالبه اینجا نه علیه شخص سرمربی است و نه نفی جایگاه او، سخن از پاسخ‌گویی درباره یک رقم بزرگ و تصمیمی مهم برای فوتبال ملی است. اگر ۹۰ میلیارد تومان شایعه است، رسماً اعلام شود که شایعه است ، و اگر واقعیت دارد، درباره رقم، مبنای تصمیم و پشتوانه مالی آن توضیح داده شود. فوتبال ملی متعلق به مردم است و در چنین موضوعی، سکوت نمی‌تواند جای پاسخ‌گویی را بگیرد.این بار بهتر است به‌جای آنکه شایعه وایرال شود، پاسخ رسمی فدراسیون فوتبال وایرال شود.
